Coda - 1 oktober 2021

Jo Vranckx

Jo bracht ons een seizoensgedicht van Rutger Kopland, pseudoniem van Rutger Hendrik (Rudi) van den Hoofdakker (1934 – 2012). Hij was een Nederlands dichter en schrijver. Van beroep psychiater, maar bij een groter publiek is hij bekend als dichter.

Onder de appelboom
 

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Uit: Onder het vee, Uitgever: G.A. van Oorschot, Amsterdam, 1966

Bekijk en beluister hiernaast op de YouTube clip een gezongen versie van Onder de appelboom door Thomas Oliemans - Kopland/Bannink | Podium Witteman, 17 sep. 2019

Coda - 4 september 2021

Piet Boes

Fatena Al-Ghorra is een Palestijnse dichteres  afkomstig van Gaza, die in Antwerpen woont en de Belgische nationaliteit heeft verkregen in 2016.
Zij werd op 17 jarige leeftijd gedwongen uitgehuwelijkt aan een man die haar keuze niet was en waarvan ze na 10 jaar kon scheiden.
Zij werd een gevierde TV presentatrice in Gaza, maar moest daarmee stoppen na de machtsovername door Hamas in 2006 omwille van haar uitgesproken progressieve ideeën en erotische poëzie.


Zij was de eerste Palestijnse vrouw die in België als vluchteling erkend werd. Ze leerde Nederlands en werd reporter voor Al Jazeera. Als erkenning voor haar poëzie kreeg ze de Nederlandse El Hizjra literatuurprijs, een prijs die zich inzet voor het cultureel erfgoed van vluchtelingen. Haar werk is vertaald in het Nederlands, Frans, Italiaans en Spaans.


Uit haar laatste bundel: Neem dit Lichaam

 

Vader
die aan de rand van mijn hart zit
al je raad heb ik opgevolgd
je lessen heb ik uitgevoerd
nooit was ik je ongehoorzaam
waarom is je gezicht nu een wolk
is je stem die als een vleugel neerstreek
en mij beschermde tegen de kou en jouw vuur
stil geworden.

_______

En ik, vader, zoek je in zonnebloemen
en in de klaprozen die je met mijn bloed kleurde
ik hol blootsvoets door de stegen
in mijn koninklijk kleed door rotsen afgerukt
en doornen, o hart van mijn hart, vreten mijn vlees
terwijl ik je niet zie.

_______

Trek je schaapskleren uit, laat de wolf huilen

de weg is gemaakt voor wolven

laat hem vrij, volg nauwlettend zijn stappen

struikel, sta op

laat je knieën en enkels bloeden

let niet op de doornen, de steeg is bereid om je bloed op te zuigen

schud het af als het te zwaar wordt

het stof van wie je liefhad

wie je vergat en om wie je huilde

want de tocht zal alleen voortgezet worden door het vuur van het geheugen

laat het uit je poriën, je oren, je ogen, je mond komen

en vooral uit dat wat je schitterende geheim omarmt.

Fatena Al-Ghorra

Noot van de redacteur:

Op Gedichtendag 2019 stelde Fatena Al-Ghorra haar nieuwe poëziebundel Neem dit lichaam voor in een tot de nok gevulde Nottebohmzaal. Ze werd muzikaal begeleid door het Damast Duo (violist Shalan Alhamwy en accordeonist Jonas Malfliet) die bij ons te gast waren op onze vergadering van 3 september 2021 in de Baarbeekhoeve.

 

Al-Ghorra bracht haar gedichten in het Arabisch. Die voorstelling kan je hier beluisteren.

Coda - 5 mei 2021

Fons De Vadder

Seneca leefde bij het begin van onze tijdrekening, was filosoof, advocaat, politicus..., kortom erg veelzijdig en zeer actief. Hij was ook een lievelingsauteur voor verzamelaars van aforismen, dwz. korte, scherpzinnige gezegden.

Het boekje “Seneca voor managers” is geschreven door iemand die de taak op zich had genomen om een jaar lang de lunchcauserieën van een club waarvan hij lid was, in te leiden of af te sluiten  met een zinvol citaat die hij vond in de brieven van Seneca aan zijn vriend Lucilius. Sommige van die citaten blijven immers actueel. Hier een kleine selectie:

Over POEZIE

“Je mag precies hetzelfde horen vertellen in proza en je zal er onverschilliger naar luisteren en minder diep door getroffen worden. Maar als aan een nobele gedachte ritme wordt geschonken, en zij wordt in een vaste versmaat gesnoerd, dan wordt zij als het ware met een gestrekte arm naar het publiek toe geslingerd.”

 

Over TAALVERLOEDERING

“ De verloedering van het taalgebruik, althans wanneer zij een ruime verspreiding vindt, wijst erop dat de geesten die de taal bedervan, zelf reeds bedorven zijn. Om zulke verloedering ingang te doen vinden, volstaat één invloedrijke spraakmaker. Anderen volgen zijn stijl na, en de een neemt hem over van de andere.”

 

Over de PUBLIEKE OPINIE

“Wij plegen grote waarde te hechten aan de publieke opinie. Wanneer iedereen eenzelfde mening is toegedaan, beschouwen wij haar als een gefundeerde waarheid. Zelfs wat krom is, vervangt moeiteloos wat recht is, zodra het in de mode is geraakt.”

 

Over ONVERSCHILLIGHEID

”Wie zich terugtrekt in een sufferige onverschilligheid, ligt in zijn huis zoals in een graf. Bij zulke lieden zou men op de drempel een marmeren bordje kunnen aanbrengen met hun naam op en daaronder: dood, maar nog niet gestorven.”

 

Over OPHOUDEN

Ik had gezegd dat ik kort zou zijn. Ik zal dus maar ophouden, want anders is een andere duidelijke uitspraak van Seneca nog op mij zelf van toepassing:

“Hij wil helemaal niet verder gaan, maar hij kan gewoon niet stoppen!

Coda - 9 april 2021

Daan Holemans

Na een bezoek aan de Raveeltentoonstelling in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel, vond Daan een gedichtenbundel van Jo Gisekin, een dorpsgenote van Raveel, en koos dit aangrijpend gedicht De zorgende, als ode aan de mensen uit de zorg en aan alle gewone mensen die zorg dragen of gedragen hebben voor hun geliefde. 

De zorgende 

Zij legt haar hand waar elk gemis het schrijnendst is
en buigt haar stem over de kanteling van dit leven
de luwte van één ogenblik.
De schemer in zijn oog vernauwt de streepjes grijs en groen
de hunker schijnbaar uitgeblust warmt koortsig het zieke lijf
zoveel is hem ontvreemd: het teugelloos begeren
liefde gulzig en voorgoed.

Onbeschaamd hoe vogels hun kelen smeren ‘s ochtends en
tussenin terwijl het kraakt in zijn gebinte. De lijnen op zijn bed
weerkaatsen in heldere spiegels: kleuren van hete zomers op
verschroeide huid. Het smeltpunt bereikt.

Nu wacht het binnenwaarts verdrinken met beide longen
dichtgeklapt en veel illusies tegen heug en meug.

En toch: kleurrijk blijft hij ingelijst
de zachtste vingers over hem gespreid
gefatsoeneerd ten voeten uit en
zichtbaar. Dat staat vast.

Jo Gisekin, "Een spiegel op uitkijk”
gedichten bij werk van Roger Raveel

Maar de lente brengt ook hoop op nieuw leven, daarom de Morgenstimmung van Peer Gynt als achtergrond  bij de volgende verzen op het vensterraam van de plaatselijke warme bakker. Het gedicht is Greet Van Moer, de echtgenote van de bakker:

Een nieuwe lente

Hoe traag kan je vertragen

als eenzaamheid je bekiemt

In de greep van een

hongerende huid

je jezelf met moeite

nog herkent

Zou het zomaar kunnen

dat hets straks weer beter wordt

Je opnieuw mag knuffelen

en zoenen

met heel heel stilletjes zoveel

woorden tekort

Greet Van Moer

Coda - 12 maart 2021

Piet Boes

De meest tot de verbeelding sprekende act op de eedaflegging van Biden was zonder twijfel de voordracht van Amanda Gorman met haar gedicht ‘the hill we climb’. De Standaard publiceerde de dag nadien een gedicht gemaakt door Lisette Ma Neza, Belgisch kampioen poetry-slam in 2017.

Maar dat was nog voor de storm die in ons Nederlandstalig taalgebied ging opsteken over de mogelijke vertaling van Amanda Gormans gedicht door Marieke Lucas Rijneveld
Woke, cancel cultuur,……….onze media stonden er vol van.

Ik vind dat Marieke Lucas Rijneveld zichzelf heeft gecanceld na de reactie van de woke mensen die haar als witte persoon niet geschikt achtten om de vertaling te maken van Gorman’s gedicht.

Tot daar het incident.

 

​Piet besluit, als oudere blanke man, met het voordragen van het laatste deel van het gedicht van Lisette Ma Neza en hoopt op onze welwillendheid.

Hier het laatste deel van haar gedicht, of luister naar het hele gedicht in de videoclip.

Inauguratiegedicht

.....

En ik zag, ik zag

Wat jij ook zag

In het meisje met de gele jas

Mezelf

 

Oog in oog

Met het Trump-tijdperk

Het Witte Huis dat weer kleur bevat

Black Lives Matter

En de coronacrisis stelt mijn zuster

Er is altijd licht en

We zijn enkel het licht als we

Dapper genoeg zijn

Om in het licht te kijken

 

En voor even, zagen we het schijnen

 

Alle mensen die ons met Amanda

Vergeleken de volgende ochtend

We zijn haar

We zijn hier

We zijn gehoord

 

Het zwarte meisje schreef

Het zwarte meisje sprak

Lisette Ma Neza

Coda - 12 februari 2021

Jenny Rix-Van Laer

Gedichten van woordkunstenaar Gust Van Huyck (geboren te Rotselaar in 1934, overleden te Bonheiden in 2019)

 

Op de zolder van mijn jeugd

Hoeveel jaren is het geleden dat ik hier was,
Op de zolder van mijn jeugd?
Overal ligt er een tafelkleed van stof.
Op de kast, die de geur inademt van motbollen
Stoelen, die het zitten zijn verleerd
Speelgoed, in een spinnenwebben tuin
Voor de kinderen van onze kinderen
Dozen vol boeken: verjaarde kennis
Het woont hier, in alle stilte, onaangeroerd
Heeft geschiedenis
Ik teken er met mijn wijsvinger spontaan
Een hart in
Met in het hart van dit hart
Het zegel van een jarenoud
En levendig tienerverbond
Jouw en mijn naam, in één ring
Als ik het raam op een kier zet,
Kan het zo weer wegwaaien
Als ik het leven wil inblazen,
Vlucht het weg op mijn adem
Of het dwarrelt in mijn oog
Kruipt daar in een hoek
Als een gestraft kind
Dat verblind
Zijn verdriet koppig verbijt
Hoe kan het
Dat één enkel stofje mij dat zien belet,
Onder het stof van zoveel jaren

_______________

Recept voor Valentijn

 

Neem een scheut schoonheid

Verdund met lachende ogen

Op een bodem van kraaienpootjes

 

Uitvergroot met levensdrift

En lippen die tuiten van verlangen

Een mond die onverstoorbaar

 

Woorden fluistert die flinterdun

Langs je heupen glijden

Uitdagend de handen in de zij

 

Ogen die onder hun wimpers

Vasthouden wat jou ontglipt

Weerloos maken

 

Uitkleden tot op het bot

Overgave  denk ik dan

Of is het offergave

Coda - 15 januari 2021

Hilde Hendrickx

Nieuw

 

​Hoelang duurt nieuw? Hoelang blijft iets nieuw? Hoeveel klappen kan nieuw verdragen? Of zoals men het formuleert: wanneer is het nieuwe eraf? Nieuw blijkt iets te zijn wat er plots afvalt. Nieuw blijft niet plakken. Het is een deklaag. Die schuurt zichzelf af.

Wanneer verandert iets nieuws dan in iets vertrouwds? Wanneer voel je: hier ken ik mijn weg? Wanneer wordt iets vertrouwds vervolgens iets gewoons? Hoelang duurt gewoon? Wanneer wordt gewoon te gewoon? Wanneer zal nieuw oud geworden zijn? En kan oud zomaar weer nieuw worden? Volstaat het opnieuw te beginnen? Is een begin vanzelf nieuw?

Elk jaar verzink ik in dezelfde vragen. Alleen maar omdat ik elk jaar twijfel hoelang je mensen gelukkig nieuwjaar hoort te zoenen. Vanaf wanneer wordt het pathetisch dat nog te doen? Misschien zelfs ongepast om nog geluk te bevelen, als dat al overduidelijk te zeer is aangevreten?


Vandaag is dit nieuwe jaar één week oud. Dat is nog nieuw genoeg. Ook al heeft het jaar wel al klappen gehad. Een verre andere oorlog in de dop, nabij een jonge verdronken toekomst. Binnenkamers is alweer gelachen en gehuild en genadeloos getwijfeld. Vertrouwd geschuur aan de deklaag.

 

Ik lees dat tot half januari officieel gelukgewenst mag worden. Een helder antwoord. Nieuw duurt nog één week.

Guinevere Claeys

Coda - 11 december 2020

Katelijne Dessein

Nav. een lezing over Peter Benoit

Herfstdag


Heer, het is tijd. Het was een grootse zomer.
Leg nu uw schaduw op de zonnewijzers
en laat de wind over de velden komen.
Gebied de vruchten vol te zijn,
verleen hun nog twee zuidelijke dagen,
stuw ze naar de voldragenheid en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn.
Wie nu geen huis heeft, bouwt er ook geen meer,
wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,
zal waken, lezen, lange brieven schrijven
en rusteloos de lanen op en neer gaan
als de wind de blaren voort zal drijven.


R.M.Rilke

Amanda Gordon coda Piet Boes.jpg

Coda - 6 november 2020

Koen Albers

Stuurlui

de stuurlui eisen de wal op
de vechters eisen de straat op
de kiezers eisen klare taal
maar er zijn nog geen woorden voor
er bestaat geen nieuw normaal
we hebben nog geen verhaal

 

wat zou je doen met die ruimte die je opeist
die minder dan anderhalve meter
je oma opzoeken
de buurman aanhoesten
het vliegtuig nemen naar een of ander
toeristisch oord

 

en is dat dan vrijheid
wat is vrijheid eigenlijk
voor een woord

 

is het terug naar voorheen
maar voorheen is voorbij
we deinen stuurloos
op de rand van
een nieuw getij

 

niet eisen maar vragen
meebewegen
luisteren
naar wat de zee van ons wil
nieuwe einders ontdekken

 

misschien is dat vrijheid
misschien
maakt dat het verschil

Helma Snelooper


https://www.opvouwbaarbos.nl/bosblog/previous/2
https://coronagedicht.nl/gedicht/stuurlui/ 

Coda - 7 februari 2020

Benjamin Bossaert

Dordrecht 25 november 1963

 

l.s.
wegens de gebeurtenissen in amerika
gaat de ouderavond vandaag niet door
de avond wordt nu gehouden
op maandag 9 december (over veertien dagen)
ook weer in de meerpaal
om acht uur


de oudercommissie

C. Buddingh

 

Gepubliceerd in het Poezie-doeboek van Kila van der Starre en Babette Zijlstra: Woorden Temmen, 2018. 

Coda - 11 januari 2020

Pol Bossuyt

Coda - 6 december 2019

Fons De Vadder

NEEM DE TIJD

Neem de tijd om te denken:
het is de bron van alle kracht.


Neem de tijd om te spelen:
hier is de bron van de eeuwige jeugd.


Neem de tijd om te beminnen en om bemind te worden:
het is een zeldzame gave.
.
Neem de tijd voor de vriendschap:
het is de weg naar het geluk.


Neem de tijd om te lachen:
het is de muziek van de geest.

Neem de tijd om te lezen:

het is de school van de kennis.

Neem de tijd om te geven:

een dag is te kort om egoïst te zijn.

Neem de tijd om te werken:

het is de prijs van het succes.

Naar een oud Iers Gebed

Coda - 15 november 2019

Greet Jacobs

WEDERWIJVEN
Hoe wijsterwaster vliegt de lucht
vol witte en lange stressen
van wolken, die ontvlochten zijn
lijk haar van tooveressen.

‘t Zijn wederwijven, boos en fel,
die, kwaad van hande en vinger,
malkanderen te keere gaan
en vechten slag om slinger.

De wind zit in ‘k en weet niet welk
geweste, ‘t buischt en bommelt
alhier, aldaar een zwepe los,
die deur de wolken schommelt.

Ze stuiven heinde en verre, en van
malkaar gescheurd, in stressen
van wijsterwaster vechtende, en
verwaaide, tooveressen.

Guido Gezelle

 

Coda - 6 september 2019

Jo Vranckx

Hebben en Zijn

 

Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed Hoornik

Coda - 4 mei 2019

Jan Van Daele

Na onze uitstap naar Rotterdam en Wassenaar
 Gelezen op de flank van onze reisbus

 

In de zachte luxe

van de liefde,

laat je je graag vervoeren.

Lekker zij aan zij,

tot in de zevende hemel.

En je hoopt steeds dat het

de reis van je leven is.

Geert De Kockere

Coda - 5 april 2019

Michel Corthouts

Witloof
 

Zoals witloof,
niet de wortel die men breekt
en keert in de ast, maar de koele
kwetsbaarheid van het tere blad
 
zoals het donkerte wil om wit te zijn
en kilte zoekt om bitter te worden
en breekbaar blijft en bleek -
een bundel ongebroken verlangen
 
zoals het roerloos groeit,
een leger van stilte,
en opflakkert bij het licht van een lamp
een korte groet uit hun grot van roest
 
zoals volmaakte vlammen
van een ondergronds branden

David Van Reybrouck, 

Uit: Het Liegend Konijn, nummer 1

O ik weet het niet
O, ik weet het niet,

Maar besta, wees mooi

Zeg, kijk een vogel

En leer me de vogel zien

Zeg: het leven is een brood

om in te bijten en de appels zien rood

Van plezier, en nog, en nog, zeg iets

leer me huilen, en als ik huil

Leer me zeggen: het is niets

Herman de Coninck – O ik weet het niet | De lenige liefde 1969

Coda - 1 maart 2019

Hilde Hendrickx

In de context van het thema van de avond, de Val van het West-Romeinse Rijk, hier enkele wijze woorden van keizer en filosoof Marcus Aurelius :

Houd voortdurend in gedachten dat het universum één enkel levend organisme is met één substantie en één ziel; hoe alle dingen herleid kunnen worden tot één enkel waarnemen, en hoe de natuur alle dingen tot stand brengt vanuit één impuls. Overweeg bovendien hoe alle dingen elkaars oorzaak zijn en hoezeer zij met elkaar verweven zijn. 
 

Leef in harmonie met de omstandigheden die het Lot u heeft toebedeeld en draag de mensen waarmee het Lot u omringd heeft, een oprechte genegenheid toe. 


Dring diep door in de substantie van uzelf. Daar is de bron van het Goede, die het vermogen heeft altijd op te borrelen, mits je niet ophoudt te graven. 

Marcus Aurelius
 

Coda - 12 januari 2019

Magda Doms

Coda bij een jaarwisseling, het raakvlak tussen herinneringen en verwachtingen…
het bracht me bij volgend gedicht  van Herman De Coninck.

Toekomst


Weggaan. En terugkomen.
Dromen. En niet meer dromen.
En niet meer weggaan.

En echte weemoed, niet om hoe het vroeger was
maar om hoe het ook vroeger nooit is geweest.
De herinnering aan wat nooit heeft bestaan.


Ik steek nog even een sigaar 
niet op, drink nog even niet van een glas Marc,
wacht nog even op wat ik heb, bedachtzamer.

Want we hebben de tijd.
je bent in mij als schemer in de kamer.
We hebben de verleden tijd.

 

Ik wens jullie een intens gelukkige toekomstige tijd!


Magda

Coda - 7 december 2018

Christoffel Waelkens

Uit de toespraak van Dr. Marc Eneman, hoofdarts UPC Sint-Kamillus, bij zijn emeritaatsviering, october 2018.

‘Ze zijn voortdurend met ons bezig, maar niemand ziet ons staan’, was een quote uit een bevraging van patiënten in een psychiatrisch ziekenhuis.  Daar schrokken de artsen die dat lazen toch van.

Wanneer zien we iemand anders staan?  

Het antwoord kwam van een patiënt.  Na een gesprek bij hem thuis, met zijn vader, de hoofdarts, en andere leden van het zorgteam.  Het thema was dat de ouder wordende vader het niet langer aankon om voor de thuisverzorging in te staan, het besluit was dat er geen andere oplossing was dan internering.  Een moeilijk moment, voor alle betrokkenen.  Bij het afscheid nemen, vroeg de patiënt: ‘En, dokter, hoe is het met u?’, met als verraste reactie ‘Waarom vraagt u me dat?’.  Waarop de patiënt repliceerde: ‘Dokter, u stelt die vraag zo vaak aan ons; welnu, ook wij zijn bezorgd over hoe het met u gaat.’

De hoofdarts had meteen het antwoord dat hij zocht: hij heeft mij zien staan

Coda - 9 november 2018

Marc Maes

Vicieuze cirkel

 

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken,

blijf ik denken zoals ik altijd dacht.

Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht,

blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd,

blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan,

blijft mij altijd overkomen wat mij altijd overkwam.

Maar als ik mijn ogen sluit en mijn ware zelf voel van binnen,

dan kom ik de cirkel uit en kan ik steeds opnieuw beginnen.

auteur onbekend

Coda - 25 oktober 2018

Daan Holemans

In gedachten

 

In een kleurig herfstbos

stond ik stil en wachtte.

Een blad valt op het mos,

onderbreekt mijn gedachten.

Ik zie de gouden kleuren

en een web van ragfijn draad.

Verwonderd kijk ik ernaar

terwijl ik daar zo stilletjes sta.

Ik laat het mooiste boven komen

en raak het voorzichtig aan.

Zo zou het dan, in mijn dromen,

voor eeuwig moeten blijven bestaan

door Els Heldens

Coda - 2 maart 2018

Hilde Mattelaer

"Elk onrecht, waar ook, bedreigt het recht van de hele wereld"

Martin Luther King

Verloren onschuld

 

jong ontluikend mooi

op weg naar school of naar het veld

gloeiend hete verschroeide aarde

ze oogsten maniok ,

hun ruggen al krom zo jong

hun land heet Congo

 

brutale monsterlijk wezens

verscheuren hun kleren ,verpletteren hun lijf

ontnemen hun maagd zijn

dwingen te doden, hun harte bloed

wat met dit kind toch niet gewild

hun land heet Congo

 

mamieta wie is mijn vader

verbitterd gestold verdriet

wie is de dader, wie is de vader

slaap mijn kindje slaap

mijn borst troost je dorst

hun land heet Congo

 

Hilde Mattelaer

April 2015, Oost Congo, Zuid Kivu

Coda - 9 februari 2018

Paul Jacobs

THEMA “NOORD – ZUID”

met een paar gedichten van Joke van Leeuwen, “Nederbelg” en door het ANV (Algemeen Nederlands  Verbond) in 2015 uitgeroepen tot  “Dichter der Nederlanden”.

Joke van Leeuwen woonde afwisselend in Nederland en België en noemt zichzelf een Nederbelg. Ze pleit voor wederzijds respect, want beide delen zijn even waardevol, en wijst op onze plicht om telkens weer bruggen te slaan.

Wie is Joke van Leeuwen?

- Geboren in Den Haag  op 24/09/1952

- Verhuisde als protestantse tiener naar Brussel waar haar vader hoogleraar theologie werd

- Ondervond aan den lijve de vervreemding van taal en cultuur. 

- Volgde het Vlaams Atheneum in Etterbeek, studeerde grafische kunst aan de Academie in Antwerpen en Sint-Lukas in Schaarbeek en dan geschiedenis aan de VUB

- Verhuisde in 1982 naar Amersfoort en dan in 2002 naar Antwerpen waar ze nu nog woont.

- Stadsdichter van Antwerpen in 2008 en 2009

- Schrijft romans, kinderboeken en poëzie

- Treedt op tijdens literaire festivals, feestelijke middagen, voorleesavonden en conferenties en speelt ook in theater

- Er werden haar talrijke prijzen verleend, waaronder verschillende “Zilveren Griffel”’s en de “Gouden Ganzenveer 2010”

- In 2015 door het ANV uitgeroepen tot Dichter der Nederlanden omdat 
“poëzie een van de manieren is om het publiek bewust te maken van de relatie tussen Nederland en Vlaanderen”.

 

Coda - 10 november 2017

Greet Jacobs

November

November is een huis om te bewonen

wanneer het water in de sloten stijgt,

beveiligd voor bedenksels en demonen

en het gespuis dat uit de vlierboom dreigt.

Het is een maand van luisteren en lezen,

de eikeblokken kraken in de haard.

Gewoon maar zitten en gelukkig wezen

met wat ik voor de winter heb bewaard.

Het spooksel van de nacht mogen bezweren

zolang de duizel van het slapen niet

begonnen is met wentelen en keren

tot op de ligzij van het oud verdriet.

uit Het Oudste Geluk, Anton Van Wilderode,

Lannoo, 1995

Coda - 6 oktober 2017

Jan Van Daele

Vier handen (Quatre mains)
 
Vier handen aan de piano
zoveel combinaties, spaties
tussen rood en blauw
de concertzaal is kou

Hij bemint, hij verzint
Zij begint, ze spint
de handen, een weefgetouw
de lente, morgendauw

Het concert gedaan
ze zien nog de maan
en de zon komt al

hij haalt zijn vers boven

ze kan niets beloven
behalve nog een duet
de tonen zijn gezet
iedereen hoort…

Klaus Nunft

 

Muziek:

“Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit”
J.S. Bach, transcriptie voor quatre-mains piano door Kurtag
Uitgevoerd door Stephanie Ho & Saar Ahuvia, piano

https://www.youtube.com/watch?v=0wOlGJFkqic 
 

Coda - 1 september 2017

Jo Vranckx

De mooiste ervaring die een mens kan hebben,

is die van het mysterie.

Het is de elementaire emotie die aan de basis ligt

van de ware kunst en wetenschap.

Wie het niet kent en zich niet langer kan verwonderen,

is zo goed als dood en zijn ogen zijn verduisterd.

(Albert Einstein)

Please reload